Srpska pravoslavna crkva slavi Svetog velikomučenika Dimitrija – Mitrovdan
Srpska pravoslavna crkva i njeni vernici danas obeležavaju Mitrovdan, praznik posvećen Svetom velikomučeniku Dimitriju.
Sveti Dimitrije bio je rimski vojni zapovednik iz trećeg veka, rodom iz Soluna, koji je zbog ispovedanja hrišćanske vere pretrpeo mučeništvo.Nakon njegovog pogubljenja, hrišćani su ga tajno sahranili, a na mestu njegovog groba kasnije je podignuta crkva.
Sveti Dimitrije postao je zaštitnik Soluna, a zbog predanja da su iz njegovog groba tekli mirisi bosiljka i smirne, poznat je i kao Mirotočivi. U pravoslavnoj tradiciji poštuje se kao zaštitnik i čudotvorac, kome se vernici mole za zdravlje, pomoć i utehu.
Brojni običaji i verovanja vezani za ovaj praznik sačuvani su do danas. Prema narodnom verovanju, uoči Mitrovdana trebalo bi biti u svom domu, jer se smatralo da će onaj ko praznik ne dočeka kod kuće tokom cele godine često boraviti u tuđim kućama.
Mitrovdan je u tradicionalnom seoskom životu označavao i prelazak iz jesenjeg u zimski period. Do ovog praznika trebalo je završiti poljske radove i pripremiti domaćinstvo za hladne dane. U pojedinim krajevima žene tog dana nisu koristile vreteno, češljeve i makaze jer se verovalo da to donosi nesreću, dok su u Šumadiji u uglove soba stavljali belutke, verujući da će tako kuću zaštititi od miševa.
Za ovaj praznik vezuje se i poznata izreka „Mitrovdanak – hajdučki rastanak, Đurđevdanak – hajdučki sastanak“. Prema predanju, hajduci su se na Mitrovdan razilazili i odlazili kod svojih jataka, gde su provodili zimu, da bi se ponovo okupljali na Đurđevdan. Posebno mesto u narodnoj tradiciji imaju i vremenska predskazanja: verovalo se da sneg na Mitrovdan najavljuje dugu zimu, oblačno vreme topliju, a vedar dan hladnu i oštru zimu.
Mitrovdan je jedna od čestih krsnih slava u srpskom narodu. Praznik se obeležava u krugu porodice, uz slavsku sveću, kolač i molitvu, čuvajući tradiciju i uspomenu na Svetog Dimitrija.
